We zijn in 2009 naar Suriname geweest en hebben een aantal plaatsen bekeken. Het is een schitterend land met een zeer vriendelijke bevolking. In de periode dat wij er waren was de temperatuur rond de 30 graden en relatief hebben we weinig regen gehad. De eerste dagen na onze aankomst zijn we in Paramaribo geweest en hebben we genoten van de tropische sfeer op de markt en langs de waterkant. Het is echt zo als ze zegggen: "Wij Nederlanders hebben een klok, maar de Surinamers hebben de tijd".

Het oude culturele centrum is een genot om te bekijken en ook de palmentuin moet je beslist even bekijken als je er ooit komt. Wij zagen er nog een wilde aap, die lekker zat te smullen van een mango.

Na een paar dagen zijn we even naar Frans Guyana geweest hetgeen een bijzondere tocht in petto had over de weg naar Albina. De weg is slecht en zit voor gaten en kuilen. Je bent zo'n 3 uur onderweg en als je uit de taxi stapt denk je dat je nieren tussen je oren zitten, maar we hadden dit zeker niet willen missen. De oversteek naar Frans Guyana gaat over de Marowijne rivier met een speciaal bootje. Best een spannend moment, want de rivier is 2,5 kilometer breed.

We zijn 3 dagen bij een gastvrije familie geweest, die ons met veel lekkernijen hebben verwend. In de tussentijd was van onze reisgenoten het nieuwe visum rond gekomen en gingen we weer dezelfde weg terug naar "De Stad".

De dag er na direct met een taxi doorgereden naar Nieuw Nickerie, de plaats waar we 2 weken zouden verblijven in een guesthouse. Nieuw Nickerie is een plaats die ruim is opgezet. Met een gehuurde fiets kun je makkelijk alles bereiken en de plaatselijke markt moet je zeker in je bezoek meenemen. Geweldig al dat exotische fruit en wat je allemaal verder kunt kopen. Op veel marktkraampjes vind je chips van bananen, papaya, broodvrucht, gember enz. Op het deel waar vis verkocht wordt zie je ook soorten waarvan je denkt "oké, zijn die ook te eten?"

De volgende 2 weken zijn we in Nieuw Nickerie gegaan, Daar naar toe rijden is ook een rit met een taxi van ongeveer 4 uur. We hebben gelogeerd in een guesthouse. We hebben daar genoten van een rustige omgeving die je makkelijk op een gehuurde fiets helemaal kunt bereizen. In de omgeving van Nieuw Nickerie zijn veel rijstvelden en om het district wat beter te bekijken hebben we een taxi genomen.

De rit ging via de backtrack, waar je de oversteek kunt maken naar Brits Guyana. Daarna naar het vliegveld wat wordt gebruikt voor binnenlandse vluchten en vliegtuigjes die worden gebruikt voor het uitzaaien van rijst en de besproeing hiervan. Daarna wist onze chauffeur het nog voor elkaar te krijgen om een rijstfabriek te bezoek en een rondleiding te krijgen. Erg leuk om te zien hoe dat allemaal gaat, zeker als je in Nederland van de Surinaamse rijst zit te genieten. En wat te denken van de visafslag? Maar zijn er nu meer vissen of flessen in het water?

De laatste week van ons bezoek zijn we naar Apoera gegaan, een klein dorpje wat ongeveer 250 kilometer landinwaards ligt.

Apoera is een dorp waar de straten ruim zijn opgezet en er netjes uit zien. Het zou een paar jaar geleden de 2e stad van Suriname worden, maar helaas is dat niet doorgegaan wegens een aantal mislukte deals. Er ligt nu een ongebruikte spoorlijn waarvan de locomitief aardig begroeid is. Je moet hiervoor gaan naar de richting waar de Trio Indianen wonen. Daar zijn we trouwens ook geweest en dat is heel bijzonder. Sta je als nugtere hollander op eens te praten bij een hutje met een aantal hele vriendelijke indianen, die allemaal perfect Nederlands of Engels spreken. En dat bij een temperatuur van rond de 35 graden. Het heeft iets onwezenlijks, maar het went wel snel.

We hebben Suriname leren kennen als een zeer gastvrij land, waar iedereen die zegt geen tijd te hebben altijd wel een kwartiertje voor je uittrekt. Dat is nog eens "No Spang".